Πώς ο «Νόμος των 100» Άλλαξε τον Τρόπο που Φωτογραφίζω
Υπάρχουν φωτογραφίες που θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια. Θυμάμαι το φως, τον αέρα, τη στιγμή που σήκωσα τη μηχανή στο μάτι και πάτησα το κουμπί. Υπάρχουν όμως και αμέτρητες άλλες που δεν θυμάμαι καθόλου. Φωτογραφίες που δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ, που διαγράφηκαν ή έμειναν ξεχασμένες σε έναν σκληρό δίσκο.
Παλιότερα πίστευα ότι αυτές οι φωτογραφίες ήταν αποτυχίες. Σήμερα πιστεύω πως ήταν απαραίτητες.
Με τα χρόνια κατάλαβα ότι οι καλύτερες εικόνες που έχω δημιουργήσει δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά. Δεν ήταν αποτέλεσμα έμπνευσης ή τύχης. Ήρθαν ύστερα από δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες προσπάθειες που κανείς δεν θα δει ποτέ.
Αυτή η σκέψη άλλαξε οριστικά όταν διάβασα για ένα πείραμα του καθηγητή φωτογραφίας Jerry Uelsmann.
Ένα πείραμα που ανέτρεψε τη λογική
Ο Uelsmann χώρισε τους φοιτητές του σε δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα θα βαθμολογούνταν με βάση την ποσότητα. Για να πάρουν άριστα έπρεπε να παραδώσουν εκατό φωτογραφίες μέχρι το τέλος του εξαμήνου. Η δεύτερη ομάδα θα κρινόταν από μία μόνο φωτογραφία. Δεν είχε σημασία πόσο είχαν δουλέψει. Αρκούσε αυτή η μία εικόνα να είναι τέλεια.
Θα περίμενε κανείς ότι οι καλύτερες φωτογραφίες θα προέρχονταν από τη δεύτερη ομάδα. Κι όμως, συνέβη το αντίθετο.
Οι πιο δυνατές εικόνες δημιουργήθηκαν από εκείνους που φωτογράφιζαν συνεχώς. Δεν ήταν πιο ταλαντούχοι. Δεν είχαν καλύτερες ιδέες. Απλώς φωτογράφιζαν περισσότερο. Δοκίμαζαν περισσότερα πράγματα, έκαναν περισσότερα λάθη και, χωρίς να το καταλαβαίνουν, μάθαιναν μέσα από κάθε αποτυχημένη προσπάθεια.
Όταν τελείωσε το εξάμηνο, η ποιότητα είχε προκύψει ως φυσικό αποτέλεσμα της ποσότητας.
Και αυτή η ιδέα έμεινε στο μυαλό μου.
Σκέφτηκα το δικό μου ταξίδι
Όταν ξεκίνησα το Mitos Project, δεν είχα κάποιον χάρτη που να μου δείχνει πού θα καταλήξει.
Δεν ήξερα ότι θα εξελισσόταν σε βιβλίο. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα παρουσιαζόταν σε μουσεία ή ότι οι φωτογραφίες του θα ταξίδευαν στο εξωτερικό.
Εκείνη την περίοδο ήξερα μόνο ένα πράγμα. Ότι έπρεπε να συνεχίσω να φωτογραφίζω.
Υπήρξαν ταξίδια στα οποία γύρισα σπίτι χωρίς ούτε μία φωτογραφία που να με ενθουσιάζει. Υπήρξαν ημέρες που περίμενα ώρες για μια στιγμή που τελικά δεν ήρθε ποτέ. Υπήρξαν άνθρωποι που δεν δέχτηκαν να φωτογραφηθούν και χωριά από τα οποία έφυγα πιστεύοντας ότι πήγα άδικα.
Αν τότε είχα κρίνει την πορεία μου από κάθε μεμονωμένη φωτογράφιση, πιθανότατα θα είχα εγκαταλείψει.
Ευτυχώς δεν το έκανα.
Οι φωτογραφίες που δεν δείχνω είναι εξίσου σημαντικές
Συχνά οι άνθρωποι βλέπουν μόνο το τελικό αποτέλεσμα. Βλέπουν μία φωτογραφία σε μια έκθεση, σε ένα βιβλίο ή σε μια δημοσίευση και θεωρούν ότι αυτή είναι η ιστορία.
Στην πραγματικότητα, πίσω από κάθε εικόνα κρύβονται δεκάδες άλλες. Κάποιες είναι τεχνικά λανθασμένες, άλλες έχουν κακό φως, άλλες δεν έχουν τη σωστή στιγμή, κάποιες απλώς δεν λένε τίποτα.
Κι όμως, όλες αυτές οι φωτογραφίες είχαν λόγο ύπαρξης. Ήταν τα βήματα που με οδήγησαν στην επόμενη καλύτερη εικόνα.
Σήμερα δεν πιστεύω ότι ένας φωτογράφος εξελίσσεται μόνο από τις επιτυχίες του. Πιστεύω ότι εξελίσσεται κυρίως από τις φωτογραφίες που δεν θα δημοσιεύσει ποτέ.
Ο δικός μου «Νόμος των 100»
Από τότε προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου κάτι πολύ απλό.
Δεν έχει σημασία αν η σημερινή φωτογραφία είναι σπουδαία. Σημασία έχει να συνεχίσω να φωτογραφίζω.
Όταν ξεκινώ μία νέα φωτογράφηση για το Mitos Project, δεν περιμένω να δημιουργήσω αμέσως κάτι σπουδαίο. Δίνω στον εαυτό μου τον χρόνο να δοκιμάσει, να κάνει λάθη και να εξελιχθεί.
Ίσως αυτό να είναι τελικά ο πραγματικός «Νόμος των 100». Να μην εγκαταλείπεις πριν ολοκληρώσεις τις πρώτες εκατό προσπάθειες.
Γιατί μέχρι τότε δεν έχεις δώσει στον εαυτό σου την ευκαιρία να μάθει.
Αυτό που μου έμαθε η φωτογραφία
Σήμερα, όταν επιστρέφω από μια φωτογράφιση χωρίς τη φωτογραφία που είχα φανταστεί, δεν απογοητεύομαι όπως παλιά.
Ξέρω ότι αυτή η ημέρα δεν πήγε χαμένη. Ήταν άλλη μία μικρή άσκηση στο να βλέπω καλύτερα. Άλλη μία ευκαιρία να καταλάβω το φως λίγο περισσότερο, να πλησιάσω έναν άνθρωπο με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, να περιμένω τη σωστή στιγμή λίγο πιο υπομονετικά.
Ίσως να μην δημιούργησα τη φωτογραφία που ήθελα, αλλά έγινα ο φωτογράφος που θα μπορέσει να τη δημιουργήσει αύριο.
Και αυτό, τελικά, είναι το σημαντικότερο μάθημα που μου άφησε ο «Νόμος των 100».
Η μεγάλη φωτογραφία δεν εμφανίζεται από το πουθενά. Είναι το αποτέλεσμα όλων εκείνων των φωτογραφιών που προηγήθηκαν και που κανείς δεν θα θυμάται.
Αν έφτασες μέχρι εδώ, πιθανότατα αγαπάς τη φωτογραφία όσο κι εγώ.
Στην Ιδιωτική Βιβλιοθήκη και στις Σημειώσεις του Mitos Project θα βρεις περισσότερα από 54 αποκλειστικά άρθρα και 1000 σημειώσεις, όπου μοιράζομαι ιδέες, εμπειρίες και μαθήματα που γεννήθηκαν πίσω από τις φωτογραφίες μου.
➡️ Ανακάλυψε την Ιδιωτική Βιβλιοθήκη και τις Σημειώσεις του Mitos Project
Η Ιδιωτική Βιβλιοθήκη του Mitos Project
Ανακάλυψε τα κείμενα με βαθιά ανάλυση για φωτογραφία, δημιουργική σκέψη και επαγγελματική ανάπτυξη. Πρόσβαση σε περιεχόμενο που δεν είναι δημόσιο.
Οι Σημειώσεις πίσω από το Mitos Project
1000+ σημειώσεις για φωτογραφία, branding, marketing και δημιουργική σκέψη μέσα από βιβλία, workshops και προσωπική εμπειρία.
“Η φωτογραφία μπορεί και πρέπει να είναι κάτι περισσότερο.”
